αποχαιρετισμός στον Δ.Ν. Μαρωνίτη
- Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016 -

έφυγε ένας μεγάλος κλασικός φιλόλογος και άνθρωπος των γραμμάτων, της σκέψης και της δράσης, ο Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης. Δυστυχώς δεν προλάβαμε στο τμήμα ελληνικής φιλολογίας να τον καλέσουμε παρόλη την επιθυμία του και τα γεγονότα μας πρόλαβαν ανεπίστρεπτα (και λόγω ονόματος είχε μία συναισθηματική σχέση με την περιοχή της Θράκης).  
Ως παλιά του φοιτήτρια από την πρώτη στιγμή που μπήκα στην Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. μπορώ να πω ότι όλοι όσοι είχαμε την τύχη να είμαστε  φοιτητές του  στις εποχές της μεγάλης ακμής των Φιλοσοφικών Σχολών κατά τις δεκαετίες του 80 και 90 και με προεξάρχουσα τη ΦΙλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ., με την οποίαν και ταυτίστηκε ο εκλιπών, έχουμε τις πιο έντονες αναμνήσεις από την παρουσία του ως δασκάλου. Υπήρξε  σωκρατικός με όλη τη σημασία του όρου: ενθαρρυντικός, είρων, μαιευτικός και πάνω από όλα δυναμικός διεκδικητής του πνεύματος χωρίς παύση και χωρίς ανάπαυση μέχρι το βιολογικό του τέλος.
Η τύχη τον ευνόησε σε ένα και μας άφησε πολύ μόνους: δεν θα δει πόσο απαξιώνονται οι κλασικές σπουδές, δεν θα δει πόσο χαμηλή είναι η ζήτηση για τις ανθρωπιστικές σπουδές στην Ελλάδα, δεν θα δει ότι το άκρον άωτον που είναι οι κλασικές σπουδές για την ανθρώπινη σκέψη εντός και εκτός Ελλάδας απαξιώνονται καθημερινά και από πολλές πλευρές εντός και εκτός Ελλάδας, ενώ στην πραγματικότητα σε αυτές βρίσκονται πολλές απαντήσεις στις συνθήκες που ζούμε. Κι αυτό γιατί ο Μαρωνίτης κατάλαβε χάρη και στη θητεία του στον εξίσου μεγάλο ελληνιστή Ι.Θ. Κακριδή ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι μια μεγάλη συνέχεια που ξεκινά από τον Όμηρο και καταλήγει μέσω της λαϊκής και λόγιας παράδοσης στις σύγχρονες μεγάλες φωνές όπως εμβληματικά είναι ο Καβάφης. Κι ας ειρωνευόταν ο ίδιος τα μεγάλα λόγια και τα μηνύματα, αυτό δεν θα το αρνιόταν γιατί αφιέρωσε όλα τα χαρίσματά του στη θεραπεία αυτής της συνέχειας.
 

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Χαίρειν σὺν Μούσαις Διδάσκαλε Χάρισί τε καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισι

Φλώρα Π. Μανακίδου